Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

15 marca - św. Klemens Hofbauer

15 MARCA
ŚW. KLEMENS HOFBAUER

Klemens urodził się Tasovicach na Morawach 26 grudnia 1751 roku w czeskiej rodzinie zniemczonej. Na Chrzcie świętym otrzymał imię św. Jana Apostoła. Jego ojciec, Paweł Dvorak, pochodził z czeskich Budziejowic na Morawach. Po przybyciu do Tasovic jeszcze przed ślubem zmienił swoje nazwisko na Hofbauer, przetłumaczone z czeskiego słowa Dvorak. Miał dwanaścioro dzieci, i w tym siedmioro zmarło w dzieciństwie. Jednak ojciec zmarł wcześnie, kiedy Jas miał 7 lat. Matka wdowa, z domu Maria Steer, potrafiła nie tylko zapewnić dzieciom jako takie utrzymanie, ale przede wszystkich głębokie wychowanie religijne. Ponieważ ubóstwo matki nie pozwoliło Janowi, by się mógł kształcić, podjął się w Znojnie pracy piekarza. Nie miał wszakże spokoju: nurtowało bowiem młodzieńca pragnienie poświęcenia się na służbę Bożą. Dlatego za oszczędzony grosz wraz ze swoim przyjacielem, Piotrem Kunzmannem, udał się do Rzymu a potem do Tivoli, gdzie wstąpił do eremitów. Nie czuł się wszakże tu dobrze. Gnał go żar pracy apostolskiej. Dlatego wystąpił z eramu i wrócił do kraju. W klasztorze norbertanów w Klosterbruck chodził do gimnazjum a równocześnie jest sługą w klasztorze, by w ten sposób opłacić swoją nauke i utrzymanie. Z kolei podejmuje na nowo pracę piekarza. Codziennie bywa na Mszy świętej i do niej pobożnie służy. To zwróciło uwagę na niego pewnych pań, które mu pomogły poświęcić się studiom wyższym na uniwersytecie wiedeńskim. W 1732 roku święty Alfons Liguori założył pod Neapolem nowe zgromadzenie zakonne pod nazwą Najświętszego Odkupiciela, i do którego wstąpił Jasiek. Imię Jan zmienił sobie wówczas na Klemens Maria. Ponieważ posiadał już studia teologiczne, które odbył na uniwersytecie wiedeńskim, dlatego w 1785 roku zaraz po złożeniu ślubów zakonnych otrzymał święcenia kapłańskie. Otrzymał polecenie od przełożonych, by udał się do Stralsundu (Strzałów), na Pomorze, by tam oddał się sprawie nawracania niemieckich protestantów. Misja ta była powierzona nuncjuszowi papieskiemu, a więc udał się do Warszawy po konieczne instrukcje. Ze względu na panującą zimę i złe warunki nuncjusz papieski gościom pozostanie w stolicy na pewien czas. Biskup poznański, do którego należała wówczas Warszawa, oddał im opiekę nad kościołem św. Benona w Warszawie. Polecono również Klemensowi czasowa opiekę nad kościołem pojezuickim przy katedrze, gdyż po kasacie tegoż zakonu w 1773 roku kościół stał pusty i niszczał. Skoro dzieło zostało rozpoczęte, trzeba je było dalej prowadzić. W taki to sposób pozostał w Warszawie. Dla zapewnienia trwałości dzieła z chłopców rekrutował przyszłych redemptorystów. Oddawał ich do szkół gimnazjalnych, a potem sam uczył ich filozofii i teologii aż do święceń kapłańskich. Założył także nowicjat. Zakon, widząc błogosławione owoce jego pracy, mianował Klemensa wikariuszem generalnym na tereny północne, zezwalając na dużą swobodę w działaniu. Synowie duchowni Klemensa prowadzili nadto: pracę nad upadłymi dziewczętami, od których Warszawa wówczas była rojna; roztoczyli opiekę nad służącymi, których było ponad 11 000; zaprowadzili szereg bractw; rozwinęli aktywną działalność nad nawróceniem heretyków i Żydów; puścili w ruch drukarnię i wydawnictwo książek religijnych i szkolnych; zaprowadzili w swoim kościele wieczystą adorację; wreszcie wśród inteligencji katolickiej założyli stowarzyszenie dla pogłębiania w sobie wiedzy religijnej. Napoleon na wniosek Davouta podpisał wyrok, skazujący redemptorystów, zwanych także benonitami na wywiezienie ich do twierdzy w Kostrzyniu nad Odrą. Działo się to 20 czerwca 1808 roku. Tam po miesiącu rozpuszczono redemptorystów, ale nie pozwolono im wracać do Polski. Klemens w tej sytuacji udał się do Wiednia. Osiadł przy kościele sióstr urszulanek. Był niezmordowany w konfesjonale i na ambonie. Otoczył opieką młodzież, zwłaszcza uczęszczającą na uniwersytet, chętnie ją wspomagał duchowo i materialnie. Zdołał skupić koło siebie grupę inteligencji wiedeńskiej i przez nią rozwijać zbawczy wpływ na innych. Oni to przyczynili się odrodzenia religijnego w Austrii. A trzeba przyznać, że i w katolickiej Austrii nie miał łatwej pracy tak dalece, że musiał ukrywać się z tym, że jest zakonnikiem. Jako zasłużony pracownik Pański oddał Bogu ducha 15 marca 1820roku.
W 1862 roku odbyła się ekshumacja śmiertelnych szczątków Klemensa z cmentarza komunalnego do kościoła redemptorystów. W roku 1888 papież Leon XIII wyniósł sługę Bożego do chwały błogosławionych, a w roku 1094 papież Pius X wpisał go uroczyście do katalogu świętych. Ze względu na to, że święty Klemens 21 najpiękniejszych swoich lat spędził w Warszawie, Episkopat Polski włączył go o katalogu świętych polskich.