Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

24 lipiec - św. Kinga

24 LIPCA
ŚW. KINGA

Kunegunda, czyli Kinga urodziła się 5 marca 1234 roku. Była trzecią z kolei córką króla Węgier, Beli IV, z dynastii Arpadów, oraz Marii, córki cesarza greckiego, Teodora I Laskarisa. Kinga do piątego roku życia przebywała na dworze królewskim w Ostrzychomiu. Według tradycji ówczesnego dworu królewskiego na Węgrzech, Kinga otrzymała pełne i wszechstronne, jak na owe czasy, wykształcenie i głęboko religijne wychowanie. W 1239roku we Wojniczu Kinga spotkała się z księciem Bolesławem, gdzie tez doszło do zawarcia umowy małżeńskiej. Ze względu na małoletniość stron były to zaręczyny, po których w kilka lat potem miał nastąpić właściwy akt zaślubin. Te zaślubiny odbyły się na zamku krakowskim w 1247 roku. Pierwsze swoje lata Konga spędziła w Sandomierzu pod opieką Grzymisławy i pedagoga Mikula wraz ze swoim przyszłym mężem, Bolesławem. W 1241 roku Polska przeżyła najazd Tatarów, którzy łupili wsie i miasta, i palili je, a mieszkańców uprowadzali do niewoli. Na wiadomość o zdobyciu Lublina i Zawichostu Bolesław wraz z Kingą ratowali się ucieczką do Krakowa. Po klęsce wojsk polskich pod Chmielnikiem koło Szydłowa udali się na Węgry. Jednak i Ti nie zaznali spokoju, bowiem wojska węgierskie poniosły klęskę nad rzeką Sajo. Oboje udali się więc na Morawy, zapewne do Welehradu, gdzie w tamtejszym opactwie cystersów znaleźli schronienie. I dopiero w 1243 roku po zwycięstwie nad Konradem Mazowieckim mogli książęta powrócić do Krakowa. Ponieważ jednak Tatarzy zniszczyli zupełnie zamek w Krakowie i w Sandomierzu, młoda para przeniosła się do zameczku w Pieninach i w Nowym Korczynie. Tu właśnie Kinga zdołała namówić Bolesława do zachowania dozgonnej, dziewiczej czystości. Ślub złożyli oboje na ręce biskupa krakowskiego Prandoty. Dlatego historia nadała księciu Bolesławowi przydomek „Wstydliwy”. W tym też czasie Kinga zapisała się jako tercjarka do III Zakonu św. Ojca Franciszka. Dla podniesienia kraju z ruin Kinga zaofiarowała Bolesławowi część swojego posagu, który wynosił 40 000 grzywien – suma na owe czasy bardzo duża. Bolesław za to oddał Kindze w wieczyste posiadanie Ziemię Sądecką w 1252 roku. Kinga sprowadziła z Węgier górników, którzy dokonali pierwszego odkrycia złóż soli. W rządach Bolesława Kinga pomagała mu dzielnie, jak o tym świadczą liczne dokumenty. W 1253 roku przyczyniła się do kanonizacji św. Stanisława Szczepanowskiego, biskupa i męczennika. Wspierała hojnie kościoły i klasztory. Ufundowała nowe kościoły w Nowym Korczynie i w Bochni. Gdy dnia 7 grudnia 1279 roku w Krakowie oddał Bogu ducha książę Bolesław Wstydliwy, Kinga postanowiła osiąść w Starym Sączu, w klasztorze klarysek, który ufundowała w roku następnym. Welon zakonny otrzymała z rąk biskupa Pawła. Śluby jednak złożyła dopiero 24 kwietnia 1289 roku – a więc na trzy lata przed śmiercią – a to dlatego, by mogła dysponować swoim majątkiem na cele kościelne. Po złożeniu uroczystych ślubów nie posiadała już żadnych dóbr, gdyż zakazywała tego surowa reguła franciszkańska. Kinga spędziła w klasztorze w Starym Sączu 12 lat, poddając się surowej regule, zatwierdzonej przez papieża Urbana IV w 1263 roku, ułożonej przez św. Klarę. Pożegnała ziemię sla nieba 24 lipca 1292 roku. Beatyfikacja nastąpiła dopiero za papieża Aleksandra VIII w 1690 roku. Papież Benedykt XIII przyznał błogosławionej tytuł patronki Polski i Litwy w 1715 roku. Biskup Leon Wałęga w 1901 roku obrał bł. Kingę za patronkę diecezji tarnowskiej. Natomiast Jan Paweł II dnia 16 czerwca 1999 roku w Starym Sączu wpisał bł. Kingę do katalogu świętych. Głównym do dzisiaj sanktuarium świętej jest klasztor klarysek w Starym Sączu.