Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

17 sierpień - św. Jacek

17 SIERPIEŃ
ŚW. JACEK

Jacek urodził się około 1200 roku w miejscowości Kamień na Ziemi Opolskiej. Pochodził z rodu szlacheckiego Odrowążów. Po studiach w Paryżu i Bolonii przebywał na dworze swego krewnego, biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża, gdzie został mianowany kanonikiem Krakowskiem wraz
z Czesławem. Towarzysząc biskupowi w podróży do Rzymu w 1218 roku zetknął się ze św. Dominikiem. W 1220 roku biskup Iwo wysłał swoich kanoników: Jacka i Czesława jako kandydatów do św. Dominika. Po krótkim pobycie w rzymskim klasztorze, św. Sabiny, Dominik obłóczył obu kanoników, a byli oni ostatnimi przez niego przyjętymi kandydatami. W tym samym bowiem roku pożegnał ziemię dla nieba. Następca Dominika, bł. Jordan z Saksonii, wysłał już 1222 roku obu Polaków do Polski, by tam zakładali nowe placówki zakonu. Na czele zaś całej grupy postawił Jacka. Udali się do Krakowa i zatrzymali się najpierw na Wawelu, gdzie im udzielił gościnności Iwo. Równocześnie oddał do dyspozycji kościół parafialny św. Trójcy, i kiedy klasztor był gotowy, w 1227 roku biskup Iwo dokonał aktu uroczystego przekazania fundacji dominikanom. Zakon św. Dominika rychło rozprzestrzenił się w Polsce dzięki silnej osobowości Jacka. Powstało w krótkim czasie kilka klasztorów, tak że już mogła powstać oddzielna prowincja polska. Z eremu krakowskiego podejmuje dalekie wyprawy misyjne. Jacek jest duszą świetnie rozwijającej się misji polskich dominikanów na Wschodzie. W Kijowie zakłada klasztorek przy kościele osiadłych tam irlandzkich benedyktynów, działa w okolicach Czernichowa, Smoleńska, założył także klasztor w księstwie suzdalskim pod Moskwą, a nawet ufundował konwent dominikanów w Haliczu w 1238 roku. Gdy w 1241 roku powrócił do Krakowa, został tam same zgliszcza po strasznym najeździe Mongołów. Niestety, piękne dzieło na Rusi również zniszczył najazd tatarów w 1241 roku. Wtedy podnosi na duchu, pociesza, dodaje otuchy. Potem niezmordowany misjonarz znów organizuje zaczątki Kościoła polskiego na ziemi Jadźwingów, na pograniczu Litwy. W połowie 1257 roku  znowu powraca wyniszczony  pracą do Krakowa. W wigilię Wniebowzięcia, z krucyfiksem i obrazem Najświętszej Maryi Panny w reku, oddał ducha Bogu w 1257 roku.
Papież Klemens VIII dnia 17 kwietnia 1594 roku zaliczył uroczyście Jacka w poczet świętych. Relikwie św. Jacka spoczywają w kościele świętej Trójcy w Krakowie. Święty Jacek przedstawiany jest
z monstrancją, czy też z kustodią w reku, i z figurką Matki Bożej w drugiej ręce. Święty Jacek jest głównym patronem diecezji katowickiej i opolskiej.