Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

18 wrzesień - św. Stanisław Kostka

18 WRZESIEŃ
ŚW. STANISŁAW KOSTKA

Stanisław urodził się w Rostkowie, we wiosce położonej koło Przasnysza, na Mazowszu, w diecezji płockiej, w grudniu 1550 roku. Ojcem Stanisława był Jan Kostka kasztelan zakroczymski, a matką jego była Małgorzata z Kryskich z Drobnina. Stanisław nie był jedynakiem w rodzinie, ale miał jeszcze trzech braci i dwie siostry: Pawła, Wojciecha, Mikołaja oraz Annę. Pierwsze nauki pobierał Stanisław w domu rodzinnym. Następnie rodzice upatrzyli dla najstarszych synów – Pawła i Stanisława – studia we Wiedniu, gdzie niedawno jezuici założyli szkołę, która miała już swoją sławę. Kostkowie przybyli do Wiednia w dniu 26 lipca 1564 roku i zatrzymali się w konwikcie, czyli w internacie, prowadzonym również przez jezuitów. Niedługo jednak mogli tam przebywać, bo już w marcu roku następnego, 1565, cesarz Maksymilian zabrał im ów konwikt, zostawiając tylko kolegium, czyli szkołę. Bracia więc musieli przenieść się gdzie indziej, czyli na stancję do domu, dzierżawczego przez Kimberkera. Zamieszkali tam: Biliński – ich wychowawca, Paweł i Stanisław Kostkowie, Wawrzyniec Pacyfik, Stanisław Kostka z Prus, Bernard Maciejowski oraz Kacper Rozrażewski. Początkowo Stanisławowi nauka szła trudno. Nie miał dostatecznego przygotowania, ale pod koniec trzeciego roku należał do najlepszych uczniów. Władał płynnie językiem: ojczystym, niemieckim i łacińskim. Wziął także początki języka greckiego. Trzy lata pobytu we Wiedniu to okres w życiu Stanisława rozbudzonego życia wewnętrznego. Wolny czas spędzał na lekturze i modlitwie, a znał tylko trzy drogi: do kolegium, do kościoła i do domu. Ponieważ w ciągu dnia nie mógł poświęcać wiele czasu na kontemplację, do której czuł nieprzeparty pociąg, oddawał się jej w nocy. Zadawał sobie nadto pokuty i biczował się. Brał nawet lekcje tańca, ale działanie łaski było tak potężne, że nie mógł się jej oprzeć. W czasie krótkiej, lecz niebezpiecznej choroby w zimie 1565 roku rozkwit życia religijnego zaznaczył się wyraźnie doznaniami mistycznymi, związanymi z gorącym nabożeństwem do matki Najświętszej. W czasie tej choroby zjawiła mu się również Matka Boża z Dzieciątkiem, od której doznał cudu natychmiastowego powrotu do zdrowia, z załączonym do tego daru rozkazem: „Wstąp do Towarzystwa Jezusowego”. Udał się więc zaraz z Wiednia do Dylingi, gdzie św. Piotr Kanizy przyjął go na próbę. Wyznaczono mu zajęcia służby u konwiktorów: sprzątanie ich pokoi i pomaganie w kuchni. Po pewnym czasie jeszcze tego samego roku, bo 28 października, wraz z dwoma innymi kandydatami skierował Stanisława do Rzymu. Na skutek polecenia prowincjała przełożony generalny przyjął go do nowicjatu, który znajdował się przy kościele św. Andrzeja. A jednak nie było danym Stanisławowi zaznaczyć w Rzymie błogiego spokoju. Gdy dostał od własnego ojca list pełen wymówek i gróźb, Stanisław za poradą przełożonego odpisał mu, aby raczej dziękował Panu bogu, że wybrał syna na swoją służbę. Był dorosły, miał prawo decydować o swoim losie i żadna siła nie mogła go do powrotu do domu zmusić. Przełożeni pozwolili mu już w pierwszych miesiącach 1568 roku złożyć śluby zakonne. Teraz nic go nie wiązało z ziemią. We Wigilię Wniebowzięcia Stanisław dostał silnych mdłości i zemdlał. Wystąpił na nim zimny pot, poczuł silne dreszcze, z ust zaczęła sączyć się krew. Była północ, kiedy zaopatrzono go na drogę do wieczności. Przepraszał wszystkich. Kiedy mu podano do ręki różaniec, ucałował go i wyszeptał: „To jest własność Najświętszej Matki”. Zatopił się w modlitwie, twarz jego zajaśniała tajemniczym blaskiem. Kiedy go ktoś zapytał : czego sobie życzy, odparł, że widzi Matkę Boską z orszakiem świętych dziewic, które po niego przychodzą. Tuz po północy 15 sierpnia 1568 roku przeszedł do wieczności.
W dwa lata potem, gdy otwarto grób Młodzieniaszka, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem. Papież Klemens X w roku 1670 zezwolił na odprawienie Mszy świętej i na odmawianie pacierzy kapłańskich (godzin kanonicznych) ku czci Stanisława. W roku 1674 tenże papież ogłosił Stanisława Kostkę jednym z głównych patronów Korony Polskiej i Wielkiego Księstwa Litwy. W roku 1714 papież Klemens XI wydał dekret kanonizacyjny, ale samego aktu kanonizacji dokonał jego drugi następca, Benedykt XIII, w 1726 roku. Relikwia głowy świętego Stanisława Kostki znajduje się w nowicjacie jezuickim, w Gorheim koło Sigmaringen. Ciało spoczywa w kościele św. Andrzeja w Rzymie.