Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

27 wrzesień - św. Wincenty a`Paulo

27 WRZESIEŃ
ŚW. WINCENTY A’PAULO

Wincenty urodził się we wiosce Pouy ( obecnie Saint – Vincent – de – paul), w południowej Francji,
24 kwietnia 1581 roku. Był trzecim dzieckiem w rodzinie złożonej z trzech chłopców, dwóch dziewczynek i rodziców. Do 12 roku życia Wincenty pomagał w domu i gospodarce oraz pasł owce. Potem oddał ojciec syna do Dax, do szkoły i internatu franciszkanów. Równocześnie na opłacenie szkoły Wincenty zarabiał dawaniem korepetycji kolegom zamożnym a mniej uzdolnionym lub więcej leniwym. Po ukończeniu tejże szkoły wstępuje do Seminarium Duchownego w Dax. W 1596 roku z rąk biskupa otrzymał tonsurę i niższe święcenia, miał wtedy 15 lat. Z kolei udał się do Hiszpanii, gdzie
w Saragossie studiował na uniwersytecie. Następnie udał się na uniwersytet w Tuluzie.
W międzyczasie biskup Tarbes w 1598 roku udzielił Wincentemu święceń subdiakonatu i diakonatu,
a 23 września 1600 roku także święceń kapłańskich. Dalej kończył studia w Tuluzie, aż je uwieńczył bakalaureatem w 1604 roku. Później pogłębił swoje studia na uniwersytecie w Rzymie i w Paryżu, zdobywając licencjat z prawa kanonicznego. Zdawało się, że przed młodym kapłanem otwiera się droga do kariery, a jednak inne były wobec niego plany Boże. Kiedy bowiem udał się Morzem Śródziemnym z Marsylii do Narbonne, został wraz z cała załogą i pasażerami napadnięty przez tureckich piratów i przewieziony do Tunisu, gdzie dwa lata był wieziony jako niewolnik. Następnie papież Paweł V wysłał Wincentego do Francji, w nieznanej bliżej misji na dwór Henryka IV. Tam to obrali go sobie za kapelana i mianowali go jałmużnikiem oraz powierzyli mi opiekę nad Szpitalem Miłosierdzia, prowadzonym również przez Fate ben Fratelli. W taki to sposób zapoznał się
z najznakomitszymi osobami Francji, którzy mieli kontakty z dworem królewskim. W roku 1612 ksiądz de Berulle powierzył Wincentemu probostwo pod Paryżem, w Clichy. Młody kapłan nie zdążył jeszcze rozwinąć w pełni pracy duszpasterskiej, kiedy tenże przełożony po roku powołał go na nauczyciela
i wychowawcę synów Filipa Emanuela de Gondi, generała i głównodowodzącego flotą królewską. Wszakże styl życia pałacowego nie odpowiadał mu, i dlatego poprosił księdza de Berulle o zmianę. Otrzymał probostwo w pobliżu Ars w diecezji Lyonu, w miasteczku Chatillon – les – Dombes. W jego parafii było dużo starców, inwalidów wojennych, chorych i ubogich. Święty starał się zapobiec ich cierpieniom i osamotnieniu. Dlatego chętnie ich nawiedzał i służył im pomocą. Tak powstało "Bractwo Miłosierdzia", a w 1617 roku paniom bractwa nadał nazwę "Służebnice ubogich". Następnie założył "Kongregację Misyjna", czyli stowarzyszenie kapłanów do pomocy, którzy przechodzili od miejscowości do miejscowości, przeprowadzając misje. Misje te trwały miesiące a w razie potrzeby
i dłużej. Zakładali wszędzie "Bractwa Miłosierdzia" i "Najświętszego Sakramentu". Wincenty czuwał nad całym Bractwem Miłosierdzia, wysyłał wizytatorów, dawał instrukcje, wyznaczał opiekunów. Założył Stowarzyszenie Pań Miłosierdzia, które w szpitalu: przynosiły pokarm, gotowały obiady, sprzątały, prały bieliznę i pościel. Tymczasem potrzeby rosły z dnia na dzień, a nędzę mnożyły: bunty uciskanych chłopców, wojna domowa powstała przeciwko regencji Anny Austriackiej i Mazariniemu, która pogrążyła Francję w chaosie, wreszcie wojna 30 – letnia. To wszystko przyniosło śmierć wielu ludzie, setek tysięcy kalek i bezdomnych, epidemie, zgliszcza, nędzę. I właśnie w tych czasach Wincenty okazał sie mężem opatrznościowym dla Francji. Zaczął gromadzić koło siebie biedne dziewczęta, głównie przybyłe ze wsi, i im powierzał bezpośrednia opiekę w szpitalach, w przytułkach
i w domach podrzutków. W taki to sposób powstała nowa rodzina zakonna "Młodych Przyjaciół Ubogich", znanych dzisiaj na całym świecie pod nazwą "Sióstr Miłosierdzia". Od roku 1630 wprowadził Wincenty zwyczaj rekolekcji przed święceniami kapłańskimi, co zachowało się w Kościele po dzień obecny. Jeszcze jedno, w czym się Wincenty a'Paulo zasłużył Kościołowi Chrystusa: wprowadził "małe seminaria" duchowe. Wiedział, że formacja kapłańska wymaga wielu lat. Dlatego gromadził chłopców, zwłaszcza ubogich, i tak układał program wychowawczy i wykładów naukowych, by ich ukierunkować do kapłaństwa. Dzięki temu zasilił znaczne szeregi duchowieństwa najlepszymi kapłanami. Pełen zasług, jako sługa wierny, mógł juz pożegnać ziemska ojczyznę, dla której dobra tak wiele sie natrudził. Zabrał go Bóg po zasłużoną nagrodę w domu zakonnym Świętego Łazarza
w Paryżu dnia 27 września 1660 roku, gdy miał 79 lat. W 1729 roku papież Benedykt XIII wyniósł Wincentego do chwały błogosławionych a papież Klemens XII do chwały świętych w 1737 roku. Papież Leon XIII ogłosił naszego świętego patronem wszystkich dzieł miłosierdzia w Kościele Katolickim. Ciało jego spoczywa w kryształowej trumnie w kaplicy domu macierzystego Saint – Lazare. Ubrany w szaty kapłańskie oczekuje dnia zmartwychwstania. Serce zaś znajduje sie
w osobistym relikwiarzu w kaplicy domu Sióstr Miłosierdzia, w Paryżu.