Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

16 październik - św. Jadwiga Śląska

16 PAŹDZIERNIK
ŚW. JADWIGA ŚLĄSKA

Jadwiga urodziła się około roku 1174 w rodzinnym zamku Andechs, nad jeziorem Amer w Bawarii. Pochodziła z niemieckiego, hrabiowskiego rodu Diessen – Andechs. Była córką Bertolda IV i jego drugiej żony, Agnieszki z Miśni. Miała liczne rodzeństwo, bo 8 braci i sióstr: Agnieszkę, Gertrudę, Eckberta, Otta i Bertolda. Jako dziewczę została oddana na wychowanie i naukę do klasztoru benedyktynek w Kitzingen nad Menem. Mając lat dwanaście rodzice oddali ją do Wrocławia, na dwór księcia Bolesława Wysockiego, upatrzona na małżonkę dla jego syna, Henryka Brodatego. Henryk
 i Jadwiga stanowili wzorowe małżeństwo, w którym powiła dwóch synów: Konrada i Henryka oraz trzy córki: Agnieszkę, Zofię i Gertrudę. Jadwiga była matką nie tylko dla swoich dzieci, ale także dla poddanych. Troszczyła się, by jej urzędnicy nie uciskali kmieci w jej dobrach, obniżyła im świadczenia na rzecz dworu, przewodniczyła sądom, darowała często grzywny karne lub je zaniżała, w razie klęsk mimo protestów zarządców nakazywała rozdawać zmagazynowane ziarno, mięso, sól itp. Zorganizowała także dworski szpitalik, gdzie codziennie znajdowali utrzymanie chorzy i kalecy. Wraz ze swoim mężem ufundowała kilka kościołów i klasztorów. Do najznakomitszych należało ufundowanie w 1202 roku opactwa cystersek w Trzebicy. Jadwiga również pomagała finansowo ubogim chłopom, którzy kształcili się w szkole katedralnej we Wrocławiu, starała się łagodzić dolę więźniów, posyłając im żywność, odzież i świece. Bywało, że zamieniała im karę śmierci czy też wieloletniego więzienia na prace przy budowie świątyń czy klasztorów. Pod koniec życia przeżyła najazd Tatarów. Schroniła się przed mini ucieczką wraz z zakonnicami cysterskimi do Krosna nad Odrą. Ostatnie 28 lat Jadwiga spędziła w czystości, do której za pozwoleniem żyjącego jeszcze męża zobowiązała się ślubem. Odtąd Henryk zaczął nosić tonsurę mniszą i zapuścił brodę. Po śmierci męża w 1238 roku przekazała władzę żonie Henryka Pobożnego, Annie, a sama zamknęła się w klasztorze trzebnickim. Na ręce swojej córki, Gertrudy, ksieni w Trzebnicy, złożyła śluby zakonne i jako zwykła mniszka poddała się pod jej przełożeństwo. Kiedy dowiedziała się o niezwykle surowym życiu swojej siostrzenicy, Elżbiety z Turyngii, postanowiła ją naśladować. Dlatego do cierpień osobistych i rodzinnych zaczęła dodawać własne pokuty: posty, biczowanie, włosiennicę i czuwania nocne. Pożegnała ziemię dla nieba w tymże opactwie 14 października 1243 roku.
w latach 1262 – 1264 przeprowadzono na żądanie Stolicy Apostolskiej badania kanoniczne
w Trzebnicy i we Wrocławiu. O kanonizację zbiegał także papież Urban IV, który jako legat papieski w latach 1248 – 1249 był trzy razy we Wrocławiu. Do chwały świętych wyniósł Jadwigę dopiero następca Urbana IV, papież Klemens IV, we Witerbo, w kościele dominikanów, dnia 26 marca 1267 roku. Święta Jadwiga przedstawiana jest z figurką Matki Boskiej w jednej ręce a z kościołem w drugiej.